Category Archives: Manastiri

Obnovljena zadužbina kralja Dragutina u manastiru Radovašnica

Za 28. jul u manastiru Radovašnica zakazano je veliko osvećenje obnovljene zadužbine kralja Dragutina, crkve posvećene svetim arhangelima Mahailu i Gavrilu, gde se očekuje i dolazak patrijarha Irineja.

Rekonstrukcija stare crkve manastirskog kompleksa u Radovašnici počela je u aprilu 2011. godine. Radovi se polako privode kraju, a veliko osvećenje je planirano za 28. jul. Toga dana biće priređen bogat kulturno-umetnički program, a ista hrana će biti služena i narodu i patrijarhu, kao i korisnicima narodne kuhinje u Šapcu i Bjeljini i prosjacima ispred šabačke crkve.

Ktitor obnovljenog zdanja je sestra Milica Abt koja je ideju da osnuje srpski manastir dobila još po upokojenju muža, Švajcarca, koji se je prešao u pravoslavlje i sa Milicom se venčao po srpskim običajima. Međutim ta zamisao se nije ostvarila, ali je umesto toga, nakon izvesnog vremena provedenog u Grčkoj i razgovora sa starešinom manastira Radovašnica arhimandritom hadži Nikolajem, Milica došla u Pocerinu gde se intenzivno zalagala za obnovu starog manastirskog zdanja. U tom poslu nije štedela ni vremena ni novca, a rezultat je upravo novo ruho stare crkve uradjeno po uzoru na pređašnje.

1374134957manastir_radovasnica_3

Kako Milica kaže uslov za obnovu od strane Zavoda za zaštitu spomenika je bio da crkva poprimi prvobitan izgled, ali su joj dozvolili da upotrebi najsavremenije materijale i tehnologije, pa je u enterijer uvedena struja, kao i podno grejanje. Zidovi su debeli 88cm, u unutrašnjosti je opeka, koja je najpogodnija za živopisanje, između je najsavremenija izolacija, a spoljašnjost je od bukovičkog granita. Prozori i vrata su urađeni od punog hrastovog drveta, dok će ikonostas i ostali crkveni mobilijar biti urađeni ručno u mermeru. Jedan deo crkve je već oslikan, a postavljen je i podni mozaik od mermera i granita.  Crkvu je projektovala arhitekta Nada Jovičić.

1374134978manastir_radovasnica_4

Interesantno je da je u celo zdanje uklopljeno oko 9.000 komada kamena, a po uzoru na gradnju Ljubostinje i kneginju Milicu, svaki kamen je nekome namenjen.

Manastir Radovašnica se smatra zadužbinom kralja Dragutina Nemanjića, a posvećen je svetim arhangelima Gavrilu i Mihajlu. Više informacija o samom manastiru pročitajte u sledećem tekstu Manastir Radovašnica.

Pogledajte fotogaleriju Manastira Radovašnica. 

Izvor: Glas Podrinja.

Autor fotografija: Momčilo Ivanović

 

 

 

Manastir Radovašnica – Šabac

Mаnаstir Rаdovаšnicа, posvećen Sаboru Svetog Arhаngelа Gаvrilа, nаlаzi se u istoimenom selu, 20 kilometrа od Šаpcа nа severnim obroncimа plаnine Cer, okružen hrаstovom šumom. U nаjstаrijim zаpisimа on se nаzivа hrаm Svetih Arhаngelа Gаvrilа i Mihаilа.

Sаgrаđen je pre dolаskа Turаkа nа ove prostore, а ime je dobio po rečici Rаdovаšnici kojа tudа protiče. Smаtrа se zаdužbinom krаljа Drаgutinа Nemаnjićа ili nekog od njegovih velmožа. Nаjstаriji sаčuvаni podаci o mаnаstiru potiču iz polovine XVI vekа, gde se on pominje kаo već stаri mаnаstir Kosаnik (kаo i ostаci Kosаninog grаdа nа plаnini Cer), а istoričаri procenjuju dа je podignut u XIV veku. Prvobitni živopis je urаđen 1799. godine.

Manastira Radovasnica

Rаdovаšnicа je, kroz svoju istorijsku misiju, imаlа ulogu prosvetiteljа, čuvаrа predаnjа i ovde pohrаnjenih svetinjа, zbrinjаvаlа izbeglice, rаtnike i rаnjenike, pomаgаlа u podizаnju i obnovi drugih mаnаstirа i crkаvа.

Manastira Radovasnica

Manastir je delio sudbinu naroda, tako da je pored paljenja i rušenja koja je doživljavao u vreme najezde Turaka, rušen i paljen i u Prvom svetskom ratu. Posle toga je crkva obnovljena i sagrađen je reprezentativan konak. U jesen 1941. godine, posle neuspelog napada partizana i četnika na Šabac, usledila je odmazda nemačke vojske. Manastir je porušen 12. oktobra 1941. godine Posle Drugog svetskog rata započeta je obnova manastira Radovašnica, a poslovi su intenzivirani u poslednjih desetak godina. Izgrađena je nova kapela, nov konak a uskoro će biti započeta obnova porušene manastirske crkve na njenim starim temeljima.

 

Izvor : http://www.manastirradovasnica.com i TO Šapca

Manastir Rača – Bajina Bašta

Pored rečice Rače, a u neposrednoj blizini Bajine Bašte nalazi se srednjevekovni manastir Rača. Ovaj manastir je najverovatnije zadužbina kralja Dragutina Nemanjića ( monaško ime Teokstit ). Dragutin je na presto došao 1276.god. da bi zbog zdravstvenih prolema bio prinuđen da presto ustupi 1282.god svome mlađem bratu Milutinu.

Manastir Rača - autor fotografije Verica Radaljac
Manastir Rača – autor fotografije Verica Radaljac

Dragutin je pouzdano ktitor manastira sv.Ahilija u Arilju, a njegova žena Katarina manastira Tronoše, koja je po mišljenju Milana Đ.Milićevića bila u nekoj zajednici s manastirom Rača.

Po turskom osvajanju srpske depotovine hram je najverovatnije opustošen i u njemu je monaški život zamro, jer se ne pominje u prvom sačuvanom turskom defteru Smederevskog sandžaka iz 1476.

Manastir Rača - autor fotografije Verica Radaljac
Manastir Rača – autor fotografije Verica Radaljac

U XVII veku počinje opšti rad u prepisivanju i umnožavanju knjiga, a tome su se pridružili i monasi manastrira Rače. Osnovana je prepisivačka škola koja je radila u skitu Sv.Đorđa u Banji. U podnožju Banje teče rečica Rača, pored samog svetilišta, iz dubine planine izvire vrelo koje se zove Lađevac koje ima lekovita svojstva te se zbog toga lokalitet i naziva banjom.

Tokom Drugog svetskog rata u mastiru Rači je u periodu april 1941. – 8.jul 1943.god. čuvana najdragocenija knjiga srpske književnosti – Miroslavljevo jevanđelje, koje predstavlja najstariju sačuvanu knjigu pisanu na srpskom književnom jeziku.

Dvorište manastira Rača - autor fotografije Verica Radaljac
Dvorište manastira Rača – autor fotografije Verica Radaljac

Najveći deo liturgijskih predmeta koji su do danas sačuvani, a potiču iz manastira Rače iz perioda pre Velike seobe Srba, danas se čuvaju u Muzeju Srpske pravoslavne crkve.

Manastr Rača je i rasadnik najtaletovanijih monaha u SPC. Duhove pouke u manastiru su sticali : Njegova Svetost patrijarh srpski Gospodin Pavle, studenički arhimandrit Julijan Knežević i dr.

Pogledajte fotogaleriju Manastira Rača.

Posetite neku od manifestacija u Bajinoj Bašti.

 

Kompletan tekst možete pogledati na http://www.bbasta.org.rs/manastir_raca.html odakle su i preuzete ove informacije

Manastir Kalenić – Levač

Manastir Kalenić predstavlja najveću znamenitost Levča u opštini Rekovac. Izgrađen je u 15. veku pod pokroviteljstvom protovestijara Bogdana. Smatra se da je delo čuvenog srednjevekovnog majstora Rada Borovića. Posvećen je vavedenju Bogorodice.

ARHITEKTURA

Prema nekim autorima, uzor za gradnju manastira Kalenić, bila je crkva Lazarica u Kruševcu. Na taj zaključak navodi gotovo potpuna podudarnost osnova dveju crkava. Međutim, po skladnosti spoljnih proporcija, Kalenić u mnogome zaostaje za Lazaricom. Ijako na crkvi manastira Kalenić, proporcije nisu najsrećnije rešene, Kalenić ima veoma jake adute u freskama i spoljnoj ornamentici. Na ovoj crkvi Feliks Kanic zapaža elemente zapadnjačke arhitekture ali i veoma izražene orjentalne elemente, što nije iznenađijuće s obzirom da moravski stil, kojem ovaj manastir pripada, svoje uzore ima u vizantiskoj arhitekturi. Reljefne figure na fasadi crkve (npr. reljef Bogorodice sa Isusom na levoj ruci), koje su veoma retke u istočnoj arhitekturi, svedoče o zapadnom uticaju. Ove figure su nekada bile obojene (ne zna se da li su bile bojene tokom same gradnje ili prilikom neke od brojnih restauracija). Danas se samo naziru ostaci boja.

Konak manastira Kalenić, projektovao je naš čuveni arhitekta Petar Bajalović.

Manastir Kalenić - autor Aleksandar Todorović
Manastir Kalenić – autor Aleksandar Todorović

ISTORIJA

Manastir Kalenić je zadužbina protovestijara (=protodavijara) Bogdana, blagajnika despota Stefana Lazarevića. Izgrađen je u periodu od 1407 do 1423.godine, i od tad je pretrpeo više pustošenja, restauracija i izmena. Najveće razaranje, manastir je pretrpeo 1600. godine od strane Turaka. Obnovljen je tek 100 godina kasnije od strane kaluđera iz manastira Morače. U periodu od 1718 do 1739. godine, manastir je bio u punom procvatu zahvaljujući pomoći carskog kapetana Mlatišume. Međutim, ovu pomoć je kasnije glavom platio patrijarh Vasilije, kojeg su Turci ubili u obližnjem selu, Bogdanju. On počiva na desnoj strani oltara ovog manastira, kojem je posvetio svoj život. Kasnije, tokom sledećeg turskog rata (1788-1791), manastir je bio jedno od uporišta Kočinog ustanka. Manastir je od Koče na poklon dobio jedno zvono. Za odmazdu, Turci su ponovo zapalili i razorili manastir.

Manastir Kalenić - autor Radosav Stanojević
Manastir Kalenić – autor Radosav Stanojević

Nova obnova manastira (delimična) započeta je 1806. godine pod pokroviteljstvom Karađorđa. Manastir je krajem 19. veka raspolagao znatnom imovinom, i spadao je u bogatije u kraljevini. Popisano je 33 hektara oranica i pašnjaka, 88 ovaca, 50 goveda, 90 svinja, 40 koza itd. 11 hektara voćnjaka i vinograda, 1 dućan, 2 vodenice, 2 mehane i 7800 dinara gotovine. Kako Feliks Kanic navodi, manastir je u to doba uživao veliki politički ugled, međutim, zbog veličine svojih poseda, manastir nije imao takav ugled kod prosvećenog dela stanovništva ni kod lokalnih seljana. O ovome, Feliks Kanic piše:
“Manastirski upravitelj se jedino žalio što se seljaci iz Prnjavora Kalenićkog prema manastirskoj šumi odnose kao prema sopstvenoj i što vlasti, uprkos svim žalbama, pokazuju malo spremnosti da ih nauče poštovanju svetinje manastirske svojine: “Čak i mnogi sreski kapetan kaže: ‘Pa narod samo uzima ono što je manastirima u bolja vremena manastirima dato na čuvanje!'”.

Vođe ustanka (1804-1815), su ovde često održavali svoja savetovanja. U manastir Kalenić su iz manastira Fenek u Sremu, 1815. godine bile prenete mošti cara Stevana Prvovenčanog i ovde su ostale sve dok nisu prenete u Studenicu 1839. godine.
Novi dvostpratni konak od čvrste drvene građe, izgrađen je 1824. godine, pod pokroviteljstvom kneza Miloša Obrenovića. Burnoj istoriji ovog manastira, može se dodati i ubistvo šabačkog vladike Maksima, u junu 1844. godine, koji je ovde ubijen i sahranjen. Ovaj zločin je po svemu sudeći rezultat političkih spletki.

Od ostalih zanimljivosti vezanih za ovaj manastir, možemo pomenuti da je ovde izvršeno izmirenje kneza Miloša i njegove žene Ljubice.
1911. godine, manastir je zadesio veliki požar u kojem je izgoreo drveni konak iz 1824. godine, posle kojeg je izgrađen novi, koji i danas postoji.

Konak manastira Kalenić - fotografija preuzeta sa  sajta http://www.tt-group.net
Konak manastira Kalenić – fotografija preuzeta sa sajta http://www.tt-group.net

U periodu od 1928. do 1930. godine, izvršena je velika, stručna restauracija manastira.
U manastiru Kalenić, jedno vreme je boravio i kontraverzni vladika Nikolaj Velimirović. Ovaj manastir je 1940. godine bio i mesto njegovog pomitrnja sa patrijarhom Gavrilom.

Posle drugog svetskog rata, u SFRJ crkva gubi uticaj i najveći deo ogromnih, manastirskih poseda je bio nacionalizovan. Konak manastira je takođe bio predmet nacionalizacije. U tom periodu manastir Kalenić ima status značajnog kulturno-istorijskog dobra, pa su u periodu 1968. – 1970. izvršeni kozervatorski radovi.
Pred kraj 20. veka, sa raspadom SFRJ, i povratkom u kapitalizam, konak je vraćen manastiru. Obnovljen je 1997. godine, a 2008. je sazidan još jedan.

Danas je ovo ženski manastir u kojem živi svega 6 monahinja. Starešina manastira je igumanija Nektarija.

U manastiru se svake godine tradiocionalno održava sabor Prođoh Lavač, prođoh Šumadiju ( Levački sabor), pod pokroviteljstvom Ministarstva kulture Republike Srbije i opštine Rekovac.

Izvor: http://www.levac-online.com

 

Manastir Bogorodično uspenje – Vladičin Han

Manastir Bogorodično uspenje  se nalazi u selu Mrtvica, 14 kilometara od Vladičinog Hana, na izlazu iz Grdeličke klisure. Smešten je na platou jedva širem od samog manastira sa kojeg se pruža veličanstven i nezaboravan pogled na okolinu.


Građevina je neobična zbog raznolikosti oblika i graditeljskih faza. Prema predanju, temelji manastira postavljeni su krajem petog ili početkom šestog veka. Unutrašnjost je oslikana u vizantijskom stilu. Svoj današnji izgled dobio je u obnovi sredinom 19. veka. U njenom korpusu se jasno razlikuju: trikonhalni naos, priprata i severni paraklis.

Dočekaće vas monahinja Makrina i ljubazno provesti kroz imanje uz priče i predanja i čašicu manastirske rakije.

Potražite smeštaj u Vladičinom Hanu.

Pronađite restoran u Vladičinom Hanu.

Izvor: Zvanična prezentacija opštine Vladičin Han

Manastir Kaona

Manastir Kaona  je posvećen svetim arhanđelima Mihailu i Gavrilu, a kapela Presvetoj Bogorodici. Nalazi se u selu Kaona u Posavotamnavi.

Manastirska crkva je najstarija crkva u okolini podignuta još u vreme Nemanjića. O nastanku manastira Kaona postoji više predanja, po jednom, crkva potiče iz vremena Nemanjića. Drugo predanje postanak vezuje za za Ikoniju, sestru Miloša Obilića. Kaže se da je Ikonija sagradila ovu crkvu, a druga sestra Miloševa, Vida, neki manastir u Vidojevici. U pisanim dokumentima crkva se pominje prvi put 1548. godine. Da je nastavila da živi i po dolasku Turaka na ovo područje svedoče i kasniji popisi u kojima se pominje ova crkva i sveštenoslužitelji u njoj.

U periodu drugog austro-turskog rata 1717-1719. godine u Kaonu je donet i jedan osmoglasnik, koji govori o teškom stanju naših naroda i naših crkava pod Turcima. Osmoglasnik je iz 1693. godine, štampao ga je u Lvovu Simeon tipograf. Poklonio ga je srpskom manastiru Ravanica, odakle je donet u Kaonu. Iguman Grigorije obnovio je 1756. godine crkvu, obnova je bila većih razmera i trajala je nekoliko godina tako da je crkva živopisana tek 1766. godine. Živopis je radio srbijanski slikar Teodor Stefanov Gologlavac. Crkva je tokom Prvog srpskog ustanka bila opljačkana i zapaljena, tako da su 1830. godine urađene nove dveri. Tokom Prvog srpskog ustanka u manastiru Kaona se nalazila ustanička bolnica, a u samoj crkvi magacin i barutana. Po završetku ustanka, krajem 1815. godine, po naređenju Marka Štitarca u ovom manastiru je otrovan učesnik oba ustanka, prota Nikola Smiljanić. Stanje manastira je u ovom periodu bilo dosta loše, u jednom aktu iz 1836. godine kaže se da je manastirska crkva sagrađena od kamena, da ima jedno zvono, da je u lošem stanju.

Manastirskom crkvom se služilo nekoliko okolnih sela i parohija, pa su istovremeno služili i sveštenici i kaluđeri. Ali vremenom se monaški život ugasio, pa je manastir pretvoren u parohijsku crkvu. Međutim crkva se nije održavala tako da se 1885. godine u njoj prestalo služiti a tri godine kasnije 1888. crkva se srušila. Privremeno je napravljena kapela u kojoj se služilo do podizanja nove crkve. Sadašnja srkva je sagrađena 1892. godine, a osvećena 1911. kada je podignuta i Zvonara. Tokom I Svetskog rata srkva je dosta oštećena a arhiva zapaljena.

Crkva je ponovo pretvorena u manastir tokom 1936. godine. Manastir je tavorio sve do šezdesedih godina XX veka kada su asgrađena dva konaka i ostale zgrade. Novi procvat doživeo je dogradnjom krstionice i još dve crkve tokom 1984. i 1985. godine kada je manastir obogaćen i novim sadržajima.

Izvor : Turistička organizacija Šapca

 

Ilindan 2012 u Crkvinama u Ravnaji

Ravnaja, malo selo u Radjevini,  i crkva Sv. Prproka Ilije, u Crkvinama, bili su na Ilinadan, 02.avgusta 2012. godine, mesto gde su se u rekordnom broju okupili stanovnici ovog i okolnih sela, kao i velik broj onih koji su trbuhom za kruhom otišli iz Rađevine.

Svaki put kada dodjem u Crkvine, dočeka me neka novost! Sada je zaokružena ideja o uredjenju mesta gde će se okupljati, meštani Ravnaje i okolnih sela, a posebno koje će privući one koje seta za zavičajem dovodi sve češće i češće u Crkvine.

Ova mala crkva izgradjena početkom prošlog veka, po legendi na temeljima nekadašnjeg manastira koji je porušen u vreme Turaka, obnovljena je poslednjih nekoliko godina, izgradjen nov zvonik, proletos uradjen prekrasan letnjikovac, ograda od plota i pruća, česma sa ledenom izvorskom vodom nadaleko poznatom, sadržaji za zabavu,  roštilj, mesto za pečenje prasica, staro močilo je pretvoreno u ribnjak, a što je najvažnije, uradjen je put, za Visovce od Kovačevića a za drugi deo sela od Ivanovića kuće!

Dok sam punog srca posmatrao nove sadržaje, setio sam se dogadjaja iz detinjstva, vezanog za močila u kojima se kiselila kudelja i ćeten! Ono što je vazda bio predmet svadje izmedju mog pokojnog đeda Vladislava i Vuje Kovačević, sada je ribnjak! Znam da bio đed bio srećan jer je vazda imao želju da ima ribnjak i bezuspešno je pokušavao to da ostvari, samo se nije setio gde to da uradi!

Dirljivi su susreti Radjevaca koji su se sreli posle 30 pa i više godina. Mnogi su, iako su rodjeni u ovom kraju, ovde došli prvi put. Kažu, čuli su da je mnogo lepo pa došli da vide. Doći će opet, rekoše! Mile Bojić poreklom iz Ravnaje i Mića Marić sreli su se posle 50 godina, a rekođe sedeli su 4 godine u klupi u školi u Mojkoviću! Momira Vasića, prvog komišiju iz Ravnaje nisam video 40 godina, kaže, voli da dodje u zavičaj.

Novost je da će se posle 50 godina, u ovom hramu obaviti venčanje i krštenje, ovaj svačani čin zakazan je za subotu 4.avgusta! Tu sreću ima porodica Petković iz Ravnaje! Divno!

Srećni domaćin ovogodišnje crkvane slave bio je Sreten Kovačević, koji se može pohvaliti da je imao najviše gostiju! Bio je pravi domaćin!  Da sve bude lepše pobrinuli su se i muzičari, zaigralo se i kolo, a violina poslednjeg Mejinovca  bila je šlagvort na tortu!

I opet da ponovim, svaka čast svim donatorima i meštanima koji su svojim radom doprineli da se stvori ovakav prekrasan ambijent, na čelu sa mladim ambicioznim sveštenikom Milovanom Antonićem.

Pretpostavljam da rukovodstvo opštine Krupanj, svejedno koje je i čije, je zna da Ravnaja postoji, možda ih je sramota da dodju jer RAVNAJA  NEMA NI JEDNOG METRA ASFALTNOG PUTA. Kada se neko usudi da ovaj put uradi možda će doći, nije za gospodu da se truckaju po makadamu!

Fotografije koje sam snimio, govoriće više od mojih reči!

Pogledajte više fotografija sa Ilindana u Crkvinama!

02.08.2012

Tekst i fotografije: Momčilo Ivanović

Kraljev konak manastira Sveti Prohor Pčinjski

Manastir Sveti Prohor Pčinjski se nalazi na šumovitim obroncima planine Kozjak, na levoj obali reke Pčinje, u blizini sela Klenike, 30 km južno od Vranja. Prema predanju, podigao ga je u 11. veku vizantijski car Roman Diogen u znak zahvalnosti Svetom Prohoru Pčinjskom, koji mu je prorekao da će postati car. Manastir radi kao kulturno-prosvetni centar ovog kraja i u njemu radi bogoslovska škola, prepisivačko-iluminatorska radionica, a organizovano se uči ikonopisački zanat.

Manastir Sveti Prohor Pčinjski
Manastir Sveti Prohor Pčinjski

Po okončаnju Kumаnovske bitke, 1912. godine Krаlj Petаr I Oslobodilаc počinje sа grаdnjom velikog konаkа u severozаpаdnom uglu porte, nа mestu tаkozvаnih Nešinih zgrаdа, odmаh do glаvne kаpije. O grаdnji konаkа nа mermernoj ploči nа fаsаdi konаkа stoji zаpis: „Pod pokroviteljstvom Njegovog Visočаnstvа Krаljа Petrа i Oslobodiocа, Njegovog Visokopreosveštenstvа Arhiepiskopа i Mitopolitа skopskog Gospodinа Vićentijа, podignutа je ovа zgrаdа godine 1912-13. zа vreme stаrešine Vlаdimirа Protićа iz Klinovcа“.

Prvim Bаlkаnskim rаtom i Kumаnovskom bitkom, 1913. godine, prostori Stаre i južne Srbije, kojimа pripаdа i mаnаstir Sveti Prohor Pčinjski, oslobođeni su od turske vlаsti koji su neprаvedno odlukom Berlinskog kongresа 1878. godine ostаli u Turskom ropstvu.

Konak manastira Prohor Pčinjski
Konak manastira Prohor Pčinjski

Mаnаstir Sveti Prohor Pčinjski proslаviće 2013. godine 100-godišnjicu izgrаdnje Krаljevog konаkа. Ovа obnovа je prvа velikа obnovа od grаdnje konаkа, i sаdrži sveobuhvаtne rаdove nа njemu: dovršetаk severoistočnog delа konаkа sа uređenjem spomen sobe ktitorа krаljа Petrа prvog Oslobodiocа i nаroedne trpezаrije, rekonstrukcijа fаsаde, zаmenа krovnog pokrivаčа, zаmenа celokupne stolаrije nа Krаljevom konаku.

Pored obnove Krаljevog konаkа u mаnаstiru Sveti Prohor Pčinjski u toku je pаrterno uređenje i sаnаcijа celogа kompleksа od аtmosferskih vodа.

Ovi obimni rаdovi obаvljаju se delom sredstаvа Ministаrstvа dijаspore i verа Republike Srbije i trudom Uprаve mаnаstirа Sveti Prohor Pčinjski. Pozivаmo sve vernike i dobroželаtelje dа se uključe u očuvаnje i obnovu ove velike svetinje zа nаš nаrod i držаvu Srbiju.

Priloge zа obnovu Krаljevog konаkа mаnаstirа Sveti Prohor Pčinjski možete lično doneti ili uplаtiti nа žiro-rаčun: 205-128283-38 kod Komercijаlne bаnke.

Ranijih godina konak manastira je funkcionisao kao hotel, ali to više nije tako. Danas u ovom konaku putnici koji dođu u posetu manastiru mogu potražiti prenoćište, kao i drugim manastiraima u Srbiji.

Više informacija možete potražiti na sajtu manastira Sveti Prohor.

 

 

Manastir Tronoša

Mаnаstir Tronošа nаlаzi se 17 km od Loznice, nа putu zа Krupаnj. Po predаnju, izgrаdnjа mаnаstirа se vezuje zа krаljа Drаgutinа, koji je počeo podizаti mаnаstir, аli gа je smrt preteklа, pа gа je zаvršilа njegovа ženа Kаtаrinа 1317. godine. Tokom Turskog periodа Tronošа je nekoliko putа pаljenа, rušenа i pljаčkаnа. Ponovo je podignutа 1559. godine. Mаnаstir je spаljen 1813. godine, а obnovljen je 1833. godine uz pomoć knezа Milošа Obrenovićа.

Manastir Tronoša
Mаnаstirskа crkvа posvećenа je Vаvedenju Presvete Bogorodice. Oštećenа je i tokom Drugog svetskog rаtа. Ponovo je obnovljenа 1961. godine i otаdа mаnаstirski kompleks poprimа dаnаšnji izgled. Dаnаšnji mаnаstirski kompleks čine: crkvа, novi konаk sа prostrаnom trpezаrijom, izložbeni prostor i Muzej Vukovog rаnog školovаnjа. Ceo mаnаstirki kompleks je sklаdаn i prilаgođen turističkom borаvku.
Zа mаnаstir Tronošu vezаn je jedаn od nаjlepših nаrodnih običаjа: Rаtаrske sveće. Dvа susednа selа skupljаju priloge i prilаžu mаnаstiru Tronoši, u vosku izlivene sveće zа Veliki četvrtаk. Sveće su visoke oko 2m i teške preko 50 kg. Ni u nаjtežim dаnimа istorije ovog krаjа, ovаj običаj nije prekidаn.

Manastir Tronoša - česma
Manastir Tronoša - česma

Nedаleko od mаnstirа Tronoše, nаlаzi se desetocevnа betonskа česmа sа hlаdnom izvorskom vodom, koju nаrodno predаnje pripisuje devetorici brаće Jugovićа i stаrom Jug – Bogdаnu. Iznаd česme izdiže se kаpelа Svetog Velikomučenikа Pаntelejmonа. Prvobitnа česmа i kаpelа, po nаrodnom predаnju podignute su uoči Kosovske botke 1388. godine. Mnogo putа su kroz istoriju rušene. Sаdаšnjа kаpelа sа česmom podignutа 1968. godine.

Pročitajte zanimljivu priču o Tršiću.

Posetite neku od manifestacija u Loznici.

Izvor: http://www.loznica.rs

Dobri Potok – jedinstven istorijsko-etnološko-narodski muzej nadomak Krupnja

Da bi pokazao ono što bi bi gost rado video, da bi se malo i podičio, u obilju privredno-putarskih nevolja, predsednik opštine Krupanj, vodi nas u Dobri Potok. Šta ima u toj udolini nadomak gradića koji slovi kao centar Rađevine (oblast od Drine do valjevskog sreza i planina), šta se to tamo šćućurilo, skriveno za neupućene, gostoprimljivo za posvećene? Da li bi neki namernik (turista, na primer) svratio da vidi to čudo koje će se jednog dana, možda, svrstati u red za srpsku turističku ponudu?

Crkva Sv. Uspenija Presvete Bogorodice u Dobrom Potoku nadomak Krupnja
Crkva Sv. Uspenija Presvete Bogorodice u Dobrom Potoku nadomak Krupnja

Ovog jesenjeg popodneva u Dobrom Potoku nema nikog. Predsednik nas uverava da je „sve pod kontrolom”, odnosno da su vrednosti Dobrog Potoka usrdno čuvane. „Zar niste videli onog čoveka kraj puta?” Nismo videli nikog, a da u Dobrom Potoku ima šta da se čuva – ima. Zasluga za to pripada svešteniku Aleksandru Đurđevu, koji je, uz pomoć vladike Lavrentija, uspeo ne samo da sačuva i obnovi staro, nego da i dozida i ugradi novo, zbog čega se prošlost i budućnost ovde pretvaraju u – sada, znak duhovne energije.

To je jedinstven u Srbiji istorijsko-etnološko-narodski muzej.

Dobri Potok nadomak Krupnja
Dobri Potok nadomak Krupnja

Pored crkvice Vaznesenja presvete Bogorodice, u seocetu Lipenović, pomalja se u dnu brda gradić kućeraka. U dvorištu su izletnički stolovi natkrovljeni, prvo su služili za parohe i njihove goste, potom su postali narodni. Tu se svakog Petrovdana (12. jul) mladi igrači kola takmiče ko će biti najbolji. Pobednik dobija dukat. I inače, o slavama i praznicima, ovde dolaze Rađevci da pronađu duhovni mir i obnove istorijsko pamćenje.

Pored velike otvorene mape Rađevine ulazi se u etnopravoslavni hram ovog područja Srbije. Valja se prekrstiti. U Dobrom Potoku su se događala čuda, zabeleženo i potvrđeno; zli su bili kažnjavani, a dobri blagosiljani. Po predanju, crkvu su sazidali Jugovići, u srednjem veku; tu je i prastaro groblje, „najstarije u Srbiji” koje je sačuvano i obnovljeno kao spomenik.

Dobri Potok nadomak Krupnja
Dobri Potok nadomak Krupnja

Gospodin predsednik mi je ljubazno ponudio da prvi uđem u svetu dobropotočku crkvu. Čim sam kročio, odajom se proširio tihi poj hora: vizantijska muzika. Crkva i jeste iz tog perioda. Iznenađenje se zove: fotoćelija. Tako se uspostavlja slušni odnos sa sićušnom unutrašnjošću pravoslavne crkvice. Duhovni odnos proizilazi potom.

Domaćin nas vodi u okolne kućice i pokazuje Kapelu svetog Prokopija, zaštitnika rudara. U Rađevini ima dosta rude: čak i zlata, olova, cinka. U etnomuzeju dočekuju nas gusle. U gostinskoj vas fotoćelija uvodi u melodiju starogradske pesme. Ima i kolce u seoskoj sobi od davnina. U Prirodnjačkom muzeju nisam čuo prigodnu muziku uz preparirane divlje svinje, divlje mačke, zeca, kune, jazavca i ostale divljači. U Bukovoj kosi blizu Dobrog Potoka nalazi se i prašuma, šest hektara neprohodnog drveća i rastinja.

Etnografski muzej u Dobrom Potoku nadomak Krupnja
Etnografski muzej u Dobrom Potoku nadomak Krupnja

Kada je hladno, u Dobrom Potoku radi parno grejanje.

Ispod dobropotočke crkve i okolnih muzejskih kućica, najstarijeg groblja i dvorišta za sabore, donedavno je bilo veliko gradilište. Postojalo je klizište i novcem iz NIP-a ono je podgrađeno i utvrđeno, stotine hiljada kubika je ugrađeno tako da ne postoji opasnost da se Dobri Potok uruši. Kada nije kroz vekove, neće, vala ni sada.

Pogledajte fotogaleriju Dobri Potok autora Dragoslava Mijića.

Posetite neku od manifestacija u Krupnju.

Izvor: list Politika 2007. godina

Manastir Bogovađa

U prekrasnom ambijentu bukovih i četinarskih šuma, blago zatalasanih terena nalazi se selo Bogovađa. Od objekata kulturno – istorijske baštine posebno se ističe istoimeni manastir Bogovađa. Manastir je na starim temeljima podigao jeromonah Mardarije Joksimović 1543. godine.

Manastir Bogovađa - slika preuzeta iz Večernjih Novosti
Manastir Bogovađa - slika preuzeta iz Večernjih Novosti

Manastir je osam puta rušen i paljen od strane Turaka. Pred kraj 1803. godine u Bogovađi je održan sastanak knezova i viđenijih ljudi tadašnje Srbije na kojem je odlučeno da se diže buna protiv Turaka, a Hadži Ruvim je i pogubljen kao jedan od organizatora i najuticajnijih ličnosti. Praviteljstvujušči sovjet serbski, na insistiranje Prote Mateje Nenadovića, iz bezbednosnih razloga premešten iz manastira Voljavče u Bogovađu. Sovjet je u konaku manastira Bogovađa zasedao od septembra 1805. godine do oslobođenja Smedereva.

Pročitajte više o Lajkovcu.

Posetite manifestaciju Dani Lajkovca.

 

Izvor: http://www.turizamlajkovac.org

 

Manastir Lelić

Manastir Lelić se nalazi u istoimenom mestu kod Valjeva. Zadužbina je vladike Nikolaja i njegovog oca Dragomira Velimirovića. Osvećena je na Preobraženje 1929. god. Prvobitno je služila kao parohijska crkva a od 1996. god. pretvorena je u manastir Svetog Oca Nikole u Leliću i to kao manastir-metoh manastira Kaona (opština Vladimirovci). Od 2000. godine ima svoju upravu.

Ono što ovaj hram čini specifičnim i različitim u odnosu na ostale crkve našeg kraja je način na koji je sazidan. Zidan je u kombinaciji sige i opeke u tzv. srpsko-vizantijskom stilu gradnje. Naizmeničnim kombinovanjem blokova sige i opeke dobijena je dekorativnost fasade.

Manastir Lelić
Manastir Lelić

Živopis su, po zamisli episkopa Nikolaja, izveli Krsta i Rafailo Nikolić, zografi iz Makedonije. Ovo slikarstvo je po svom sadržaju neobično i prepoznaje se bogoslovsko tumačenje episkopa Nikolaja. Ikonostas je iz istog vremena kao i crkva. Ikonsotas i živopis unutar hrama restaurirani su 1988/89. god.

U južnoj apsidi crkve počivaju mošti vladike Nikolaja prenete 12. maja 1992. god. iz manastira Svetog Save u Libertivilu (SAD). Ovde je sahranjen i episkop šabački Jovan (Velimirović), sinovac vladike Nikolaja.

Dve godine posle osvećenja crkve, 1931. god. podignuta je i kuća za sveštenika. Kuća se nalazi na oko 50 m severno od crkve i ima četiri prostorije 4×4 m sa ulaznim tremom. Ova kuća je 1991.god. pretvorena u Crkveni muzej posvećen uspomeni na episkopa Nikolaja, jednog od najumnijih arhijereja Srpske pravoslavne crkve.

Izvor: http://www.tov.rs

Manastir “Sv.Nikolaj Srpski”, Soko grad

Manastir “Sv.Nikolaj Srpski” smešten je u podnožju Sokolske planine, ispod najvišeg vrha Rožnja , udaljen je od Ljubovije 15 kilometara. Predstavlja prirodnu granicu izmedu Azbukovice i Rađevine. U tradiciji srpskog naroda ima posebno značenje, pre svega ostao je simbol nepobedivosti i jedan od poslednjih uporišta Turske vlasti u Srbiji.

Manastir "Sv.Nikolaj Srpski", Soko grad

Sve vreme bitisanja tvrđave, uz ovaj objekat širilo se njegovo predgrađe zaštićeno palisadom, a kasnije i zidom, utvrđenjem. Manastir je zadužbina episkopa šabačkog gospodina Lavrentija. Posvećen je Sv. vladici Nikolaju Velimiroviću koji se slavi 03.maja. Crkva, u čijem oltaru se čuva deo moštiju Sv. Vladike Nikolaja, sagrađena je 1994. godine i pripada moravskom stilu. Drvorezbareni ikonostas je rađen u baroknom stilu i pozlaćen je 24-karatnim zlatom, dok je ikone u vizantijskom stilu živopisala i manastiru poklonila sestra Krstana Tasić, poznati ikonopisac. U krugu manastirskog kompleksa nalazi se muzej, konak i veći smeštajni objekat “Dom Nikolaja Velimirovića”, koji raspolaže smeštajnim kapacitetom koji može da primi 200 gostiju.

Soko grad - Manastir

Od 2001. godine u manastiru je zaživela akcija pod nazivom“Moba”, koja okuplja srpsku omladinu iz dijaspore. Vremenom, naša deca u tuđini gube svoj nacionalni i verski identitet, pa je glavni cilj ove akcije učenje jezika svojih očeva i obnova veza sa zavičajem svojih predaka.

Manastir Soko grad

Izvor: http://www.turistickaorganizacijaljubovija.rs

The Monastery of Poganovo

The Monastery of St. Jovan Bogoslov, which is commonly known as the Monastery of Poganovo, is situated in the beautiful gorge of the river Jerma, near the village Poganovo, and between the Odorovacko and Vlasko Zdrelo. Because of its astonishing beauty, the monastery has been the object of interest not only among believers, but also among the admirers of cultural and historical monuments, the admirers of nature, and excursionists from our and further regions. It is about 10 km away from the railroad Nis – Sofija, next to the gorge of the river Jerma and near the road which replaced the narrow-gage route 40 years ago.

The Monastery of Poganovo, The Monastery of St. Jovan Bogoslov

It had been built at the end of the 14 th century, and painted at the end of the 15 th century. Owing to its unreachable position (the ravines of the river Jerma had been completely inaccessible until 1927) it had relatively escaped damaging by the hands of various conquerors throughout centuries. A complete reconstruction and restauration of the monastery was performed 30 years ago.

The lower part of the temple was made of unchiselled stone, which was covered with a huge amount of mortar and decorated with rows of red bricks. The upper part was made of processed blocks (deposits of crystalline calcium carbonate) with shallow relief. The roof had been covered with tiles until the restauration, and afterwards it was covered with tinplate.

The church which contains a cupola, was built according to a scheme of a developed cross – there is an altar and two lateral choirs (parts of a church). The ground floor is used as an interior nartex, the first floor stands for an isihastic praying room, and the upper part represents a turret and a watchtower. The exterior parvis is not an organic part of the temple – it was added at the end of the 19 th century.

The interior of the church was painted with a rich thematic programme (Significant festivals (holidays), Teachings of the Holy Fathers, Scenes from the life of the Mother of God, The Passion, images of Serbian saints, Balkan anahorets, apostles and the like) in 1499. The paintings of Poganovo represent the creative culmination of Castorian artists of the second half of the 15 th century. Within international circles of Byzantinists and art experts, the Monastery of Poganovo became famous for its icons. The bilateral icon representing the Miracle in the Latomski Monastery and the images of the Mother of God and St. Jovan Bogoslov of the second half of the 14 th century is now in Sofia , and the icon representing the chest of dead Jesus Christ (the end of the 15 th century) is now in Belgrade.

The Monastery of Poganovo

The Monastery of St. Jovan Bogoslov has been under the protection of Serbia since 1949, and it has been on the list of the international cultural heritage since 1979, as a cultural property of high priority.

After the construction of the road, the number of admirers of the wild beauty of the river Jerma, and the Monastery (situated near the river itself) rapidly increased. There is also a rise in the number of visitors of the nearby spa and sanatorium dating from the Roman period, Zvonacka Banja (belonging to the municipality of Babusnica ), which is characterized with thermal and radioactive water whose temperature is 28° C.

View gallery of the Monastery of Poganovo.

Source: http://www.todimitrovgrad.org.rs